یادداشت های روزانه یک شوهر سابقاً عاشق- قسمت صد و دوازدهم

چهارشنبه بیست و یکم فروردین ماه- باز هم درگیر خواب های پریشان شده ام. نمی دانم چطور می شود از شر آنها خلاص شد. آشفته ام. بدترین کابوسم، رویای شیرین آمدن «او»ست. انتظار تلخی است. در نجوایم با «او» کاش بهش می گفتم که دوست دارم گناهانش را با عشقم بشویم و وجودش را از هر تباهی پاک کنم.کاش می آمد و به او می گفتم من او را پاک می دانم. پاک ترین موجودی که روی زمین می شناسم. می گفتم همه تاراج برده هایش را به او برمی گردانم.

به نظرم زجری که من می کشم می تواند «او» را تسکین دهد که دیگر کسی نسبت بهش بی اعتنا نیست. و هر آنچه از وجودش به یغما رفته دارد آرام آرام به سویش باز می گردد. به او بگویم که برخلاف تصورش گم نشده، بلکه جایی از این جهان، در صدر رویاهای من تاج سروری را بر سر گذاشته است.