یادداشت های روزانه یک شوهر سابقاً عاشق- قسمت صد و چهاردهم

چهارشنبه بیست و یکم فروردین ماه- رفتن را دوست دارم. نمی دانم چرا اما همیشه دوست داشته ام همه چیز را رها کنم و بروم. لحظه رفتن برایم لحظه ای است که به این نتیجه برسم موقعیتی که در آن قرار گرفته ام پیش پاافتاده است. از پیش پاافتاده بودن، از معمولی بودن، از تکراری بودن بدم می آید. از قرار گرفتن در یک موقعیت تکراری متنفرم. آیا امروز همه چیز تکراری شده؟ آیا زمان رفتن دیگری برای من فرا رسیده؟